นิยายของความรัก... [Kihae]

 

 

 

PAIRING  =  KIBUM X DONGHAE 

 

               

 

                บรรยากาศตอนเช้าที่แสนสบายอากาศเย็นๆจากเครื่องปรับอากาศและความอบอุ่นภายใต้ผ้านวมผืนนุ่มทำให้ใครหลายๆต่างพากันไม่อยากจะขยับลืมตาตื่นรวมถึงใครคนหนึ่งด้วยที่ยังคงนอนหลับอย่างมีความสุขภายใต้บรรยากาศที่แสนสบายนี้...

“อรุณสวัสดิ์ครับ...” เสียงที่เอ่ยขึ้นมาพร้อมกับรอยยิ้มที่แสนสุภาพให้กับคุณและคุณนายลี

“จ้า...คิบอมมาแล้วหรอลูก” คุณนายลีเอ่ยทักตอบพร้อมกับรอยยิ้มเด็กหนุ่มที่เป็นเพื่อนลูกชายตัวดีของเธอมาตั้งแต่เด็กๆพลางมองสำรวจเด็กหนุ่มแล้วก็นำกับมาเปรียบเทียบกับลูกชายตัวเองอยู่ทุกวัน

‘ ทำไมนะ...เจ้าลูกชายตัวดีของเธอถึงได้ไม่โตเป็นผู้ใหญ่เหมือนกับคิบอมสักทีก็ไม่รู้ ’

‘ อาจจะเป็นเพราะอยู่กับคิบอมมาตั้งแต่เด็กก็ได้มั้ง...ก็คิบอมช่างเป็นเด็กที่โตเกินอายุและชอบดูแลเอาใจใส่ดงเฮมาตั้งแต่เด็ก  ทำให้เจ้าตัวดีของเธอไม่ยอมโตสักที  ขนาดตื่นนอนเองยังทำไม่ได้เลย...เฮ้อ~~~ ’

‘ คิบอมต้องเป็นคนมาปลุกเกือบสิบปีแล้วมั้ง... ’

“ผมขึ้นไปปลุกดงเฮก่อนนะครับ” ร่างสูงของเด็กหนุ่มขออนุญาตเป็นประจำก่อนทุกวันทำให้เธอส่งยิ้มกว้างให้อีกครั้ง ‘ ช่างเป็นเด็กดีจริงๆเลยนะ ’ ก่อนที่จะเอ่ยอนุญาตออกมา

“ไปเลยจ๊ะ...แม่ฝากดงเฮด้วยนะลูก” เด็กหนุ่มค้อมตัวให้หญิงวัยกลางที่ยังคงดูสวยงามไม่แตกต่างจากเมื่อก่อนเลยสักนิดคนตรงหน้าเล็กน้อยก่อนที่จะพาร่างสูงของตัวเองขึ้นไปยังห้องนอนของใครคนหนึ่งทันทีแต่ยังไม่ทันที่จะก้าวขายาวๆขึ้นบันไดเสียงของผู้หญิงคนเดิมก็ดังขึ้นมาก่อน

“คิบอมจ๊ะ...เดี๋ยวพ่อกับแม่ต้องไปทำธุระที่ต่างประเทศแม่ฝากดงเฮดูแลด้วยนะจ๊ะ”

“ครับ” เด็กหนุ่มตอบรับสั้นๆอย่างสุภาพเช่นเคย

“คุณคะ...ตาคิบอมนี่เป็นเด็กดีจริงๆเลยนะคะ”

“นั่นสิ...เมื่อไหร่ลูกเราจะโตสักทีนะลำบากคิบอมเขามานานมากแล้ว”

“ตัวคิบอมเองอาจจะไม่ถือว่าเป็นเรื่องลำบากก็ได้ค่ะ” คุณนายลีพูดอย่างยิ้มๆก่อนที่จะชวนร่างสูงของผู้เป็นสามีให้ออกเดินทาง

“ไปกันเถอะค่ะเดี๋ยวจะตกเครื่องกันเสียก่อน”

ฝ่ายเด็กหนุ่มร่างสูงตอนนี้ไปเดินเข้าไปภายในห้องนอนของคนที่ยังคงนอนหลับแล้ว  ดวงตาคมสีเข้มมองร่างเล็กที่นอนหลับอย่างเป็นสุขภายใต้ผ้าห่มผืนใหญ่ยิ่งทำให้ร่างเล็กนั้นดูบอบบางขึ้นไปอีก

ใบหน้าหวานดวงตาคู่โตที่ปิดสนิทอยู่ภายใต้เปลือกตาขนตางอนยาวเรียงกันเป็นแพแก้มนวลขาวอมชมพูกับสีฝีปากเล็กสีสดทำให้อดคิดไม่ได้ว่าร่างตรงหน้าอาจจะเป็นตุ๊กตาก็บนใบหน้านั้นไม่ได้ประดับไปด้วยรอยยิ้มและขยับตัวเล็กน้อยเหมือนกำลังจะหาจุดที่จะนอนหลับสบายต่อไปทำให้ดวงตาคมเข้มมองอย่างเอ็นดู  ก่อนร่างสูงจะรีบสาวเท้าไปหาอย่างเร็วเพราะถ้ายังคงยืนมองอยู่แบบนี้อาจจะสายทั้งคู่ก็เป็นได้

ร่างสูงค่อยๆทรุดตัวลงนั่งบนเตียงนุ่มมือใหญ่เกลี่ยเส้นผมนุ่มสีน้ำตาลที่ลงมาปลกใบหน้าหวานออกเบาๆพร้อมกับเรียกคนที่กำลังฝันดีให้ตื่นขึ้นอย่างนุ่มนวล

“ดงเฮ...ดงเฮครับตื่นไปแล้วนะ”

“อื้อ....ไม่เอา...คิบอมฉันจะนอน...นะ” ร่างเล็กที่โดนรบกวนปฏิเสธหน้ายุ่งโดยที่ยังคงไม่ยอมลืมตาคิบอมมองอย่างเอ็นดูก่อนที่จะปลุกอีกครั้ง

“ไม่ได้นะครับดงเฮ...มันจะสายแล้วนะตื่นขึ้นมาก่อนนะ” แต่คราวไม่มีเสียงตอบทราบจากหมายเลขที่ท่านเรียก...

“งั้นดงเฮจะโทษฉันไม่ได้นะ” คิบอมบอกพร้อมกลับสายตาแวบวับขึ้นอย่างเจ้าเล่ห์แต่คนที่ยังคงนอนอยู่ก็ไม่ไดสนใจเพราะกำลังจะหลับอีกรอบแล้ว

เมื่อเห็นดังนั้นมือใหญ่ก็เลิกผ้าห่มผืนหนาสีขาวสะอาดตาที่คลุมร่างเล็กอยู่ออกทันที่พร้อมนิ้วเรียวยาวจิ้มที่เอวบางของร่างเล็กทันทีส่งผลให้คนนอนหลับต้องส่งเสียงหัวเราะออกมาเสียงดังก่อนจะประกาศออกมาว่า

“ฮ่าๆ ฮ่าๆ โอ๊ย...ยอมแล้วๆ ฮ่าๆ พอได้แล้วนะ” บัดนี้ดวงตาคู่โตตื่นเตรียมที่แล้วแถมยังเพิ่มหยดน้ำตาที่ได้จากการหัวเราะอีกทำให้ร่างสูงหยุดมือที่แกล้งทันทีพร้อมกับส่งยิ้มให้

“ไปอาบน้ำได้แล้วครับ” มือใหญ่ดึงร่างเล็กขึ้นก่อนจะดันเข้าไปในห้องน้ำแล้วก็ใช้เวลาที่ร่างเล็กกำลังอาบน้ำอยู่เตรียมของให้หลังจากที่อาบน้ำเสร็จร่างเล็กก็รีบแต่งตัวก่อนจะเอาเนกไทด์มาส่งให้ร่างสูงที่รับไปโดยดี

“เอ้า...เสร็จแล้ว” ดวงตาคู่โตมองเนกไทด์ที่คิบอมผูกให้อย่างชื่นชม  เพราะตัวเองผูกไม่เป็นพอลองผูกมันก็ยุ่งจนดูไม่ได้หน้าที่นี้เลยตกเป็นของคิบอมทุกๆเช้าที่ต้องไปโรงเรียน 

“คิบอมนี้ผูกเก่งจริงๆเลยนะ” เสียงใสเอ่ยชมอย่างจริงใจทำให้คิบอมยิ้มรับก่อนจะชวนร่างเล็กให้ไปโรงเรียนกันได้แล้ว

ทันทีที่นั่งบนรถยนต์คันหรูร่างเล็กก็หลับต่อทันทีจนมาถึงโรงเรียนตอนไหนก็ไม่รู้มารู้สึกตัวอีกทีก็ตอนที่คิบอมเป็นคนปลุกพร้อมกับคำถามที่ถามขึ้นมาอย่างสงสัย

“ทำไมวันนี้ง่วงจังครับ”

“ก็เป็นเพราะคิบอมนั้นแหละ” ดงเฮปรักปรำคนถามทันที

“หืม??? ”

“ก็คิบอมบอกให้ฉันอ่านหนังสือไม่ใช่หรอ” ทันทีที่รู้เหตุผลร่างสูงก็ยิ้มออกมาทันทีก่อนจะเสนอตัวรับผิดชอบ

“งั้นนี่เถอะว่าเป็นบริการพิเศษสำหรับเด็กดีก็แล้วกัน” หลังจากที่พูดจบร่างสูงก็ย่อตัวลงทันทีแค่นี้ดงเฮก็เข้าใจความหมายแล้วจึงยิ้มออกมาอย่างถูกใจก่อนที่จะยกแขนเรียวเล็กขึ้นโอบรอบคอร่างสูงจากด้านหลังทันที

เมื่อเห็นว่าดงเฮเกาะด้านหลังเรียบร้อยแล้วคิบอมจึงรั้งขาเล็กมารัดรอบเอวของตัวเองก่อนที่มือทั้งสองข้างจะรับน้ำหนักทั้งหมดไว้อีกทีพร้อมกับหันไปมองใบหน้าหวานที่ตอนนี้กำลังหลับตาพริ้มแล้วเดินไปยังห้องเรียนทันที

ท่ามกลางสายตาของทุกคนที่เห็นแต่ก็ไม่ได้เป็นเรื่องแปลกอะไรเพราะเป็นเรื่องปกติของคนทั้งคู่อยู่แล้ว  แต่ผลที่ตามก็คือความนิยมของคิม คิบอมที่ดูเหมือนจะสูงขึ้นทุกวันแม้ปกติว่าคิบอมก็มีความนิยมมากอยู่แล้วด้วยใบหน้าที่ดูดีกว่าคนปกติทั่วไป  การเรียนที่ดีเยี่ยม  ส่วนฐานะทางบ้านยิ่งไม่ต้องพูดถึง  แล้วยังจะมาดูแลดงเฮแบบนี้อีกเพราะการดูแลดงเฮอย่างอ่อนโยนที่บอกว่าเป็นแค่เพื่อนกัน…

                ‘ แค่เพื่อนกันยังดูแลกันมากขนาดนี้...ถ้าได้เป็นแฟนกับร่างสูงแล้วล่ะก็... ‘ เมื่อคิดได้อย่างนั้นผู้หญิงหลายต่อหลายคนพยายามที่จะสารภาพรักด้วยแต่ไม่เคยไม่ใครได้รับโอกาสนั้น

                เมื่อมาถึงห้องบนหลังคิบอมก็ยังคงมีร่างเล็กที่กำลังหลับสนิทอยู่ทำให้ฮยอกแจและซองมินเพื่อนสนิทของคนทั้งคู่แอบกัด(???)ขึ้นมาไม่ได้ว่า

                “ทำไมพวกนายสองคนไม่เป็นแฟนกันไปซะเลยล่ะ”

คิบอมยิ้มบางกับคำถามของเพื่อนบางก่อนจะค่อยๆวางร่างเล็กลงบนเก้าอี้เพื่อไม่ต้องการให้ตื่นขึ้นมาเสียก่อน 

เมื่อเห็นว่าคำถามของเพื่อนร่างอวบไม่มีคำตอบกลับมาฮยอกแจจึงถามขึ้นใหม่ว่า

“ดูแลประคบประหงมกันขนาดนี้แล้วยังจะมารออะไรกันอีกวะ”

“รอดงเฮพร้อมยังไงล่ะ” ร่างสูงตอบเพื่อนแต่ไม่ละสายตาไปจากใบหน้าหวานที่ยังคงหลับสนิทอยู่เลยพร้อมกับลูบแก้มนิ่มอย่างเบามือ

เมื่อได้ยินคำตอบตอบจากเพื่อนรักฮยอกแจและซองมินก็มองหน้ากันอย่างถูกใจก่อนจะร้องออกมาพร้อมกันว่า

“งั้นนายเตรียมตัวได้เลยวันนี้ไอ้ปลามันต้องพร้อมแน่ๆ”  ดวงตาสีเข้มมองเพื่อนทั้งสองอย่างไม่เข้าใจแต่ยังไม่ทันที่จะได้อ้าปากถามฮยอกแจก็ตัดบทขึ้นมาก่อนว่า

“ไม่ต้องถามอะไรทั้งนั้น...แค่นายอยู่เฉยๆก็แล้วกัน”

“ใช่...ห้ามใจอ่อนใดๆทั้งสิ้นอยู่เฉยๆห้ามพูดอะไรออกมาทั้งนั้นนะ” ซองมินสั่งซ้ำออกมาต่อจากฮยอกแจทันที

“แค่อยู่เฉยๆแล้วปล่อยให้เป็นหน้าที่ของพวกฉันก็พอ”

“เชื่อมือพวกฉันเถอะเพื่อนรัก”

“เย็นนี้รอผลได้เลย”

ดวงตามุ่งมั่นทั้งสองคู่ทำให้คิบอมก็ได้แต่พยักหน้าเพื่อตอบตกลงเท่านั้น  แม้จะยังสงสัยว่าเพื่อนจะทำยังไงก็ตามก่อนที่ทั้งสามคนจะเลิกคุยกันเมื่ออาจารย์ได้เดินเข้ามาในห้อง

ร่างสูงจึงได้รีบลงมือปลุกคนที่ยังคงหลับอยู่  ดวงตากลมโตเปิดขึ้นค่อยๆเปิดขึ้นปากเล็กหาวออกมาเล็กน้ยขณะที่สองมือเล็กก็ขยี้ตาตัวเองเบาๆท่าทางแสนน่ารักทำให้คิบอมที่มองอยู่อดยิ้มตามอย่างช่วยไม่ได้

มือใหญ่หยิบผ้าเช็ดหน้าสีขาวสะอาดของตัวเองเช็ดหยดน้ำเล็กๆที่หางดวงตาคู่โตจากการหาวเมื่อครู่อย่างเบามือศีรษะที่ปลุกคลุมไปด้วยเส้นผมนุ่มสีน้ำตาลที่หอมอ่อนๆซบลงบนไหล่หนาด้วยท่าทีที่ไม่อยากตื่นทำให้คิบอมหยิบช๊อกโกแล๊ตก้อนเล็กๆที่เตรียมมาให้ร่างเล็กเป็นประจำพร้อมกับแกะกระดาษฟรอยที่ห่ออยู่ออกก่อนจะส่งให้กับปากเล็กสีแดงสดที่อ้ารับอย่างเคยชิน

เพราะคิบอมบอกว่าความหวานของช๊อกโกแล๊ตจะทำให้สดชื่นขึ้น

ฝ่ายฮยอกแจและซองมินก็ได้แต่มองหน้ากันอย่างปลงๆขณะที่มองการกระทำของเพื่อนรักทั้งสอง

‘ เฮ้อ~~~ ออกจะเอาอกเอาใจกันขนาดนี้แล้วเจ้าพวกนี้มันยังไม่ยอมตกลงเป็นแฟนกันอีก ’

‘ อะไรมันจะทึ่มกันได้ขนาดนี้นะ  ยิ่งไอ้ปลาน่ะตัวดีเลยซื่อบื้อชะมัด ’

‘ ปล่อยเอาไว้ไม่ได้ซะแล้ว... ’

 

 

                พอถึงเวลาพักกลางวันคนที่หลังจากได้กินช๊อกโกแล๊ตเข้าไปแล้วก็ตื่นขึ้นเต็มที่แล้วขณะนี้ก็กำลังร่างเพื่อนไปกินข้าวกลางวันด้วยกัน

“ไปกินข้าวกันเถอะ...นะคิบอมนะ” ประโยคแรกพูดกับฮยอกแจและซองมินก่อนจะหันไปอ้อนคิบอมอย่างเคยนิสัยโดยไม่รอให้ร่างสูงตอบสองมือเล็กดึงออกไปด้วยกันทันที  ทำให้ฮยอกแจและซองมินต้องรีบเดินตามไป

แต่หลังจากที่มาถึงคนที่เร่งคนอื่นอยู่เมื่อกี๊กลับไม่รู้ว่าจะกินอะไรจึงบอกให้ร่างสูงข้างตัวจัดการให้ทันที

“คิบอม...” เพียงแค่ร่างเล็กเรียกชื่อเท่านั้นคิบอมก็พยักหน้าให้ก่อนจะบอกให้ร่างเล็กไปนั่งรอก่อน

“เดี๋ยวฉันเลือกให้...ดงเฮไปนั่งรอก่อนนะ”

“อื้อ...ขอบใจนะ” เจ้าของใบหน้าหวานยิ้มมกว้างให้ก่อนจะเดินไปนั่งตามคำพูดของคนบอกทันที

‘ อะไรมันจะรู้ใจกันขนาดนี้วะ...แค่เรียกชื่อไอ้บอมมันก็รู้แล้วหรอว่าต้องทำอะไร ’

‘ อยู่กับไอ้คู่นี้แล้วขนลุกพิลึกเว้ย... ’ ฮยอกแจคิดในใจพลางลูบขนที่กำลังลุกลงซึ่งก็ไม่ต่างอะไรกับซองมินมากเท่าไหร่นักที่มีอาการไม่ต่างกัน

แล้วทั้งสามคนก็นั่งรอคนที่อาสาไปซื้อของให้เจ้าคนที่นั่งยิ้มหวานรออยู่เพราะต้องซื้อทั้งของตัวเองและให้อีกคนด้วยจึงช้ากว่าซองมินและฮยอกแจที่ต่างก็ไปซื้อของตัวเองเท่านั้น

ในที่สุดคนที่ดงเฮรอคอยก็มาถึงพร้อมกับไอศกรีมถ้วยใหญ่และนมอุ่นๆอีกหนึ่งแก้วที่ส่งลงมาตรงหน้าคนที่ยิ้มกว้างอย่างถูกใจรอพร้อมอยู่แล้ว

“ว้าว!!! คิบอมเก่งจังเลยรู้ได้ไงว่าฉันอยากกิน” น้ำเสียงใสตื่นเต้นดีใจทำให้คนซื้อมาให้ยิ้มกว้างอย่างพอใจก่อนจะกำชับร่างเล็กที่กำลังดีใจอยู่ว่า

“ต้องดื่มนมตามด้วยนะ...ไอศกรีมมันเย็นเดี๋ยวปวดท้องนะ” ร่างเล็กทำหน้าเบ้เล็กน้อยอย่างไม่ถูกใจมือใหญ่จึงดึงจมูกเล็กอย่างเบามือพร้อมกับย้ำอีกครั้ง

“ต้องดื่มให้หมดนะครับ...คนเก่ง” ทำให้คนตัวเล็กได้แต่ผงกหัวเล็กน้อยตกลงอย่างช่วยไม่ได้คิบอมจึงส่งรอยยิ้มบางให้อย่างเอาใจ

‘ เอากับมันสิออร่ารอบๆตัวไอ้คู่นี้สิเป็นสีชมพูขนาดนี้แล้ว  พวกมันยังคงไม่รู้ตัวกันอีกหรือไงนะ...แค่นี้บรรยากาศในโรงอาหารกับตลบอบอวลไปด้วยความหวานจนคนอื่นเขาจะสำลักตายอยู่แล้ว  คนที่จะตายก่อนใครก็เขากับไอ้ไก่ที่อยู่ใกล้ที่สุดนี้แหละ  เฮ้อ~~~ ’

ก่อนที่ฮยอกแจจะทำให้บรรยากาศหวานแหววแตกกระจายโดยการถามร่างเล็กที่ตอนนี้จัดการไอศกรีมถ้วยโตกับนมอุ่นๆที่โดนคิบอมที่นั่งอยู่ข้างๆคอยกำกับอยู่ตลอดจนหมดแก้ว

“เมื่อไหร่นายจะเลิกให้ไอ้บอมคอยตามดูแลเอาใจแบบนี้สักทีวะ...จนตัวมันเหมือนแม่แมวไปทุกทีแล้วนะเว้ย!!! ”

คำว่า ‘ แม่แมว ’ ทำให้ดงเฮหลุดหัวเราะออกมาคิกคักทันทีด้วยชอบใจที่ว่าร่างสูงข้างๆทำตัวเหมือนแม่แมว  ร่างสูงที่นั่งอยู่ข้างๆจึงดึงแก้มใสนุ่มนิ่มทั้งสองข้างนั้นอย่างหมั่นเขี้ยวจนฮยอกแจรู้สึกเซ็งขึ้นมาทันทีบรรยากาศสีชมพูกับมาอีกแล้ว

‘ เฮ้ย!!! หยุดหวานกันสักหน่อยได้ไหมวะเดี๋ยวก็เสียแผนกันพอดีหรอก เฮ้อ~~~ ’

“ว่าไงล่ะดงเฮตอบมาสักทีสิ” ร่างเล็กทำท่าคิดเล็กน้อยก่อนที่จะตอบออกมาเบาๆว่า

“จนกว่าคิบอม...จะมีแฟนมั้ง”

หลังจากที่ตอบออกมาแล้วฮยอกแจและซองมินก็สบตากันทันทีก่อนที่ซองมินจะรีบบอกออกมาว่า

“งั้นนายก็ต้องเลิกแล้วล่ะ”

“เอ๊ะ...ทำไมล่ะ” ดวงตากลมโตจ้องมองเพื่อนร่างอวบอย่างสงสัยขณะเดียวกันคิบอมที่ไม่ได้พูดอะไรออกมาก็จ้องเพื่อนอย่างแปลกใจ

“ก็เมื่อเช้ามีจมหมายสารภาพรักมาอีกแล้ว...คราวนี้ไอ้บอมมันบอกว่าจะไปด้วยน่ะสิ” ดวงตากลมโตเบิกกว้างข้างอย่างตกใจก่อนจะหันไปหาร่างสูงที่นั่งอยู่ข้างทันที

ฝ่ายคิบอมก็ได้รับสัญญาณจากฮยอกแจมาแล้วว่าให้ตอบรับไปจึงพยักหน้ารับอย่างช่วยไม่ได้ทำให้ใบหน้าหวานหม่นหมองลงทันทีจนร่างสูงแทบทนไม่ได้ริมฝีปากบางที่กำลังจะบอกปฏิเสธแต่ซองมินก็เตะขาที่ใต้โต๊ะเสียก่อนจึงได้แต่กัดฟันแน่นแล้วหันหน้าหนีไม่ยอมมองไปที่ร่างเล็กอีกเลย

‘ เพราะกลัวจะทนไม่ได้จนต้องเข้าไปปลอบว่ามันไม่ใช่เรื่องจริง ’

ทำให้บรรยากาศที่ปกคลุมร่างเพื่อนทั้งสี่คนอึมครึมขึ้นมาทันทีราวกับบรรยากาศแสนหวานที่เกิดขึ้นเมื่อครูเป็นแค่เพียงภาพลวงตาในความฝันเท่านั้น...

หลังจากที่เงียบไปนานดงเฮก็พูดขึ้นพร้อมส่งรอยยิ้มอย่างร่าเริงให้ร่างสูงทันที  แต่คนที่เห็นก็รู้ว่าเจ้าตัวต้องฝืนตัวเองมากขนาดไหน

“ยินดีด้วยนะคิบอม...ว้าต่อไปนี้ฉันก็ไม่มีคิบอมคอยมาอยู่ข้างๆแล้วน่ะสิ” แม้จะพยายามพูดให้ตลกแค่ไหนมันก็ไม่ทำให้คนฟังและตัวคนพูดเองรู้สึกขำขึ้นมาได้

มันกลับทำให้ยิ่งแย่ลงด้วยซ้ำไป...

 

 

 

 

หลังจากที่เลิกเรียนเสร็จแล้วท่ามกลางบรรยากาศที่อึมครึมไปทั้งห้องเพราะทุกคนรู้สึกว่ามีอะไรเกิดขึ้นระหว่างเพื่อนที่รักกันมากๆอย่างคิม คิบอมและลี ดงเฮ

ดงเฮก็รีบเก็บของแล้วเดินออกไปทันทีโดยไม่รอร่างสูงเหมือนทุกทีจนร่างสูงทนไม่ไหวเกือบจะรั้งร่างเล็กนั้นไว้แต่ฮยอกแจกับซองมินกลับดึงไว้เสียก่อนจึงทำให้ตามไม่ทัน

“พวกนายจะทำอะไรอีก!!! ”

“เล่นแค่นี้ยังไม่พออีกหรือไง...ฉันทนไม่ไหวแล้วนะ”

“ดงเฮจะกลับบ้านเองยังไงขึ้นรถประจำทางก็ไม่เป็น...เรียกแท็กซี่ก็ไม่ได้” คิบอมพูดออกมาอย่างหมดความอดทนเพราะเป็นห่วงร่างเล็กที่พึ่งเดินออกไปเมื่ออย่างจับใจ

“ก็เพราะมันกลับบ้านเองไม่ได้ไงล่ะ...ฉันถึงได้ปล่อยให้มันเดินออกไปคิดอะไรคนเดียวสักพัก  แล้วนายค่อยตามมันออกไปทำความเข้าใจกับมันซะ” ฮยอกแจอธิบายให้เพื่อนที่อารมณ์เคยเย็นอยู่ตลอดกลับร้อนจนแทบเดือดในตอนนี้

“ให้มันได้คิดก่อนว่าระหว่างนายกับมันรู้สึกยังไงกันแน่...แค่เพื่อนหรืออะไรที่มันพิเศษกว่านั้น” ซองมินเสริมคำพูดของฮยอกแจขึ้นมาอย่างมีเหตุผลทำให้คิบอมค่อยๆสงบสติอารมณ์ของตัวเองลง

“นายรู้ใจมันมากที่สุดไม่ใช่หรือไง...คงตามหามันได้ไม่ยากใช่ไหม”

ฝ่ายดงเฮหลังจากที่เดินออกมาคนเดียวก็ไม่รู้จะไปไหนกลับบ้านเองก็ไม่ได้รู้สึกเหงาขึ้นมาจับใจจนต้องไปนั่งคนเดียวอยู่ที่ข้างสระน้ำขนาดใหญ่ในโรงเรียนดวงตากลมโตมองเหม่อไปที่ฝูงปลาที่กำลังว่ายไปมาอย่างเหม่อลอย...

พอไม่ใครบางคนมาอยู่ข้างๆ...ก็รู้สึกอ้างว้างเหลือเกิน

พอไม่ใครบางคนมาอยู่ข้างๆ...ก็รู้สึกโลกนี้มันช่างเงียบเหงา

พอไม่ใครบางคนมาอยู่ข้างๆ...ก็รู้สึกว่าตัวเองไม่สามารถยิ้มออกมาได้อย่างเคย

พอไม่ใครบางคนมาอยู่ข้างๆ...ก็รู้สึกเศร้าจนไม่อยากจะมองหน้าตัวเองแม้จะแค่ในน้ำตรงหน้าก็ตาม

พอไม่ใครบางคนมาอยู่ข้างๆ...ก็รู้สึกโหยหาความอบอุ่นจากคนๆนั้น

พอไม่ใครบางคนมาอยู่ข้างๆ...ก็รู้สึกอยากจะร้องไห้ออกมา...

เพียงเพราะแค่เหตุผลเดียวเท่านั้น...

แค่ตอนนี้ข้างกายของลี ดงเฮไม่มีคิม คิบอมอยู่เคียงข้างอีกแล้ว...

ไม่มีอีกแล้ว...ไม่มีแบบนั้นอีกแล้ว...

เมื่อคิดได้อย่างนั้นร่างเล็กก็นึกอยากจะร้องไห้แต่ดูเหมือนว่ามันจะไม่ใช่แค่อยากเพราะตอนนี้หยาดน้ำใสๆได้พรั่งพรูออกมาจากดวงตากลมโตคู่สวยเสียแล้ว......

ร่างเล็กที่นั่งจมกับกองน้ำตาอยู่ก็ไม่ได้รู้สึกตัวเลยว่าคนที่ตัวเองกำลังโหยหาอยู่นั้นได้มาปรากฏอยู่ตัวทางด้านหลังเสียแล้ว  ดวงตาคมเข้มมองร่างที่กำลังร้องไห้สะอื้นจนตัวโยนอย่างอ่อนโยนก่อนจะสาวเท้าเข้าไปหาพร้อมกับดึงรั้งร่างเล็กขึ้นมาซบอยู่บนแผ่นอกของตัวเองนั้น ก่อนที่ฝ่ามือหนาจะค่อยๆมาลูบที่เรือนผมนุ่มสีน้ำตาลอย่างปลอบโยน

“คิบอม...ฮือๆ ฮือๆ ฮือๆ” แม้จะไม่ได้เห็นหน้าว่าคนที่กำลังโอบกอดตัวเองอยู่เป็นใคร  แต่ดงเฮก็รู้สึกได้ว่าคนๆนี้ต้องเป็นคิม คิบอมอย่างแน่นอน

“ว่าไงครับ...คนเก่งร้องไห้ทำไมกัน หืม...”

ร่างเล็กกว่าไม่ยอมตอบแต่สองมือเล็กกอดร่างสูงคนถามเสียจนแน่น ลมหายใจอุ่นรวมถึงคราบน้ำตาบนแก้มสวยก็ซบอยู่บนแผ่นอกกว้างแข็งแกร่งนั้นอย่างหาที่พักพิงและคอยซับน้ำตาให้

“คิบอม...” ร่างเล็กเรียกชื่อคนที่กอดเขาอย่างแผ่วเบา

“ว่าไงครับคนเก่ง”

“ฉันไม่รู้หรอกนะว่า...ฉันคิดกับคิบอมแบบไหน...”

“...” คิบอมตั้งใจฟังอย่างเงียบขณะที่ฝ่ามือใหญ่ก็ยังคมลูบเส้นผมไปเรื่อยๆ

“ฉันรู้แค่เพียงว่า...ฉันขาดคิบอมไม่ได้...”

“คิบอมเป็นเหมือนอากาศที่อบอุ่นอยู่รอบๆตัว...”

“ถ้าหากไม่มีอากาศ...ฉันก็คงจะไม่สามารถมีหายใจได้อยู่ได้...” หลังจากที่พูดจนจบแล้วร่างเล็กก็เงียบไปทิ้งให้ร่างสูงหัวใจพองโตเต้นแรงจนรู้สึกได้

‘ เขาไม่ได้ต้องการให้ดงเฮบอกว่ารักเขา...คำพูดแค่นี้เขาก็รู้สึกได้แล้วว่าตัวเองสำคัญกับร่างเล็กมากแค่ไหน... ’ 

‘ ไม่ต้องพูดว่ารัก...แต่เขาก็สัมผัสได้... ’

‘ นี่อาจจะเป็นนิยามของความรักของดงเฮไม่ค่อยจะเข้าใจว่าความรักเป็นอย่างไร...’

’ แต่เขากลับรู้สึกว่า...มันช่างยิ่งใหญ่กว่าคำว่ารักไม่รู้ตั้งกี่เท่า ’

เมื่อคิดได้อย่างนั้นคิบอมจึงเอ่ยออกมาว่า

“ฉันก็คิดว่าดงเฮเป็นรองเท้าที่ราคาแพงแสนแพงจนไม่สามารถอาจจะประเมินค่าได้...”

“อะไรนะ!!! ”

ร่างที่เมื่อครู่ยังร้องไห้ซบอกร่างสูงโวยวายขึ้นมาเสียงดังทันทีใบหน้าหวานงอง้ำแม้จะยังคงมีคราบน้ำตาติดอยู่  มือเล็กรีบยกขึ้นหมายจะดันตัวออกจากคิบอมแต่แขนแกร่งยังคงกอดรัดเอาไว้มายอมปล่อยง่ายๆจึงได้แต่ค้อนขวับกับเข่นเขี้ยวในใจ

‘ เปรียบเขาเป็นรองเท้าเลยหรอ!!! คิบอมบ้า... ’

‘ ใช่สิ...ก็เขาไม่ได้หล่อ  รูปร่างสูง  แถมยังเรียนเก่งไม่เฟอร์เฟ็คเหมือนคิบอมนิ... ’

‘ จะเหยียบย่ำกันเลยใช่ไหม...นี่เขาโกรธจริงๆแล้วนะ ’

แต่ร่างสูงก็ไม่ได้มีท่าทีว่าจะเดือดร้อนกับอาการของอีกฝ่ายเลยสักนิดแถมยังคงส่งรอยยิ้มกว้างกับค่อยประคองใบหน้าหวานให้หันมาสบตาด้วยอีก  ดวงตาคมเข้มฉายแววอบอุ่นอ่อนโยนอย่างชัดเจน  แต่ดงเฮก็ไม่สนใจ

‘ เขาไม่ยอมใจอ่อนหรอก...ไม่ต้องมามองแบบนี้เลย ’

“ที่ฉันเปรียบดงเฮเป็นรองเท้าก็เพราะ...รองเท้ายิ่งแสนดีราคาแพงเมื่อยิ่งเก่าก็ยิ่งมีค่า  ยิ่งใส่เป็นเวลาก็ยิ่งสบาย  แม้จะมีรองเท้าคู่ใหม่จะกี่ร้อยกี่พันคู่แม้จะสวยหรือดีแค่ไหนก็ไม่เทียบเท่ากับคู่เก่า...ดงเฮไม่เห็นด้วยหรอว่ารองเท้ายิ่งใส่นานๆยิ่งดีนะ  และถ้ายิ่งรักมากๆแล้วล่ะก็เวลาใส่ก็ต้องทะนุถนอมเก็บรักษาอย่างดี...ไม่ให้มันบุบสลายหรือขาดพังไป...เพราะถ้าขาดมันไปแล้วเราก็คงรู้สึกเสียใจและเสียดาย...”

ตอนนี้ดงเฮพบว่าตัวเองไม่ได้ใจอ่อนลงเลยสักนิด...แต่กลับกลายเป็นว่า...

‘ ตอนนี้หัวใจของเขาละลายไปกลับประโยคนั้นของคิบอมเลยล่ะ ’

คิบอมยังคงพูดต่อไปพร้อมกับรอยยิ้มแต่ดวงตาคมเข้มกับประกายขึ้นอย่างมุ่งมั่น

“และที่สำคัญที่สุดก็คือ...ฉันต้องการให้ดงเฮก้าวเดินไปพร้อมกับฉันทุกๆที่เดินไม่ว่าจะอยู่ที่ไหน  ดงเฮต้องอยู่กับฉันเสมอ...”

“เราทั้งสองคนจะก้าวเดินไปข้างหน้าพร้อมกัน...”

คำพูดของคิบอมทำให้ร่างเล็กน้ำตาคลอพร้อมที่จะไหลลงมาทุกเมื่ออย่างรู้สึกตื้นตันและอบอุ่นใจ  มือใหญ่ค่อยๆประคองใบหน้าหวานขึ้นพร้อมกับ

"หัวใจของฉัน ยกให้เป็นของดงเฮคนเดียวนะครับ"

กระซิบแผ่วเบาที่ข้างหู ไล้ริมฝีปากไปตามพวงแก้มที่กำลังขึ้นสีชมพูระเรื่อก่อที่ร่างสูงประทับจูบลงไปอย่างแผ่วเบาและนุ่มนวล…

หากแต่ว่าหวานล้ำ....ริมฝีปากเล็กสีสดเผยอปากรับเอาจูบที่หอมหวลและรับลิ้นร้อนข้างร่างสูงที่เข้าไปหยอกล้อทักทายกับลิ้นเล็กนุ่มแสนหวาน ...

ตอนนี้หัวใจทั้งสองดวงได้หลวมรวมกันกลายเป็นดวงเดียว...เต้นด้วยจังหวะเดียวกัน...

 

 

 

 

แถมหน่อยนะคะ

 

 

 

วันรุ่งขึ้นคิบอมและดงเฮก็มาโรงเรียนพร้อมกันเหมือนทุกที่แต่ที่ต่างไปจากเดิมก็คือบรรยากาศรอบๆตัวของคนทั้งคู่ยิ่งทวีความหวานจนคนอื่นสัมผัสได้

ฮยอกแจและซองมินมองเพื่อนทั้งสองอย่างสมใจที่ในที่สุดคิบอมและดงเฮก็เข้าใจกันได้สักทีจึงได้ถามออกมาอย่างตื่นเต้นว่า

“พวกนายบอกรักกันแล้วใช่ไหม...”

ดงเฮและคิบอมสบตากันอย่างเข้าใจแต่คำตอบที่ตอบออกมานั้นทำให้ฮยอกแจและซองมินต้องร้องออกมาพร้อมกันอย่างไม่เข้าใจทันที

“เปล่าซะหน่อย...ฉันกับคิบอมไม่ได้บอกรักกัน”

“ว่ายังไงนะ!!! ”

“ก็อย่างที่ได้ยินนั่นแหละฉันกับดงเฮไม่ได้เป็นแฟนกัน” คิบอมบอกพร้อมกับมองเพื่อนรักมองแบบว่าไม่มีทางเชื่ออย่างขำๆ

“แต่ดงเฮเป็นอะไรที่มากกว่านั้น...”

คำตอบที่ทำเอาฮยอกแจกับซองมินตาโตก่อนจะตะโกนออกมาเสียงดังว่า

“อย่าบอกนะว่า...พวกนายมีอะไรกันแล้วน่ะ!!! ”

สิ้นคำพูดเพื่อนตัวดีคิดลึกทั้งสองคนก็โดนฝ่ามือเล็กแต่หนักมากฟาดเข้าที่หัวที่มีแต่สมองเพี้ยนๆทันทีจนหน้าเกือบคะมำ

“ไอ้พวกบ้าแกคิดอะไรเนี่ย!!! ” เจ้าของใบหน้าหวานว่าเพื่อนรักทันทีพร้อมกับหน้าขึ้นสีสวยจนน่าเอ็นดู

“ก็ใครมันจะไปรู้ล่ะ” ซองมินพูดเสียงอ่อยๆพร้อมกับเอามือลูบหัวตัวเองเบาๆ

“แล้วตกลงพวกนายเป็นอะไรล่ะ” ฮยอกแจยังคงถามอย่างสงสัย

ทำให้ดงเฮและคิบอมสบตากันอย่างหวานซึ้งด้วยความเข้าใจที่มีให้แก่กันก่อนจะตอบเพื่อนออกมาว่า......

“ความลับ!!!”

 

        

+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+THE  END+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+